രാവിലെ പത്രമെടുത്താൽ പലപ്പോഴും നമ്മൾ കാണുന്ന ചില വാർത്തകളുണ്ട്. സ്കൂളിലേക്ക് പോയ പ്ലസ് വണ് വിദ്യാർഥിനിയെ പാറമടയിൽ മരിച്ച നിലയിൽ കണ്ടെത്തി എന്നൊക്കെയുള്ള വരികൾ. ഒരു വശത്ത് അക്കാദമിക തലത്തിലെ കടുത്ത സമ്മർദ്ദങ്ങളും ഇത്തരം അപ്രതീക്ഷിത ദുരന്തങ്ങളും വിദ്യാർത്ഥികളെ വേട്ടയാടുമ്പോൾ, മറുവശത്ത് വ്യവസ്ഥിതിയുടെ കെടുകാര്യസ്ഥത അവരുടെ ഭാവിയെ തന്നെ ഇല്ലാതാക്കുന്നു. നമ്മുടെ നാട്ടിൽ പഠിച്ച് ഒരു കരിയർ പടുത്തുയർത്തുക എന്നത് പലപ്പോഴും അദൃശ്യമായ ശത്രുക്കളോട് യുദ്ധം ചെയ്യുന്നതിന് തുല്യമാണ്.
ഉത്തർപ്രദേശിലെ ബസ്തി സ്വദേശിനിയായ സമൃദ്ധിയുടെ അനുഭവം ഈ ഭരണകൂട അനാസ്ഥയുടെ ഏറ്റവും വലിയ ഉദാഹരണമാണ്. ബിഎസ്സി ബയോടെക്നോളജി പ്രവേശന പരീക്ഷയ്ക്കായി ഒരു വർഷത്തോളമാണ് ആ പെൺകുട്ടി രാപകൽ ഇല്ലാതെ കഷ്ടപ്പെട്ടത്. 2018 മെയ് ഏഴിന് ലഖ്നൗവിലായിരുന്നു പരീക്ഷ നടക്കേണ്ടിയിരുന്നത്. 12.30-ന് പരീക്ഷാകേന്ദ്രത്തിൽ എത്താൻ ബസ്തിയിൽ നിന്ന് ഇന്റർസിറ്റി സൂപ്പർഫാസ്റ്റ് ട്രെയിനിൽ അവൾ ടിക്കറ്റ് ബുക്ക് ചെയ്തു. രാവിലെ 11 മണിക്ക് ലഖ്നൗ സ്റ്റേഷനിൽ എത്തേണ്ടിയിരുന്ന ആ ട്രെയിൻ പക്ഷെ ഇഴഞ്ഞെത്തിയത് രണ്ടര മണിക്കൂർ വൈകിയാണ്. അവിടെ പ്ലാറ്റ്ഫോമിൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടത് ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ ഒരു വർഷത്തെ അധ്വാനവും സ്വപ്നങ്ങളുമാണ്. അവൾക്ക് പരീക്ഷ എഴുതാനായില്ല. പിന്നീട് നടന്നത് വർഷങ്ങൾ നീണ്ട നിയമപോരാട്ടമാണ്. ഒടുവിൽ റെയിൽവേ 9.10 ലക്ഷം രൂപ 45 ദിവസത്തിനകം നഷ്ടപരിഹാരം നൽകണമെന്ന് ജില്ലാ ഉപഭോക്തൃതർക്ക പരിഹാര കമ്മിഷൻ ഉത്തരവിട്ടു. വീഴ്ചവരുത്തിയാൽ 12 ശതമാനം പലിശയും നൽകണം. ട്രെയിൻ വൈകിയത് സമ്മതിച്ചെങ്കിലും അതിന് കൃത്യമായൊരു വിശദീകരണം നൽകാൻ റെയിൽവേയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞില്ലെന്നിടത്താണ് നമ്മുടെ സിസ്റ്റത്തിന്റെ പരാജയം നമ്മൾ തിരിച്ചറിയേണ്ടത്.
ഇതുകൊണ്ടൊക്കെ തന്നെയാണ് സ്വന്തം രാജ്യത്തെ ഭരണസംവിധാനങ്ങളുടെയും അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങളുടെയും പിടിപ്പുകേട് കണ്ട് മടുത്ത് നമ്മുടെ കുട്ടികൾ നാടുവിടുന്നത്. പതിറ്റാണ്ടുകളായി ഇന്ത്യൻ ഉന്നതവിദ്യാഭ്യാസ രംഗം നേരിടുന്ന ഏറ്റവും വലിയ യാഥാർത്ഥ്യമാണ് ഈ കൊഴിഞ്ഞുപോക്ക്. അമേരിക്ക, കാനഡ, ജർമ്മനി, ഓസ്ട്രേലിയ, യുകെ തുടങ്ങി പാശ്ചാത്യ രാജ്യങ്ങളിലെ സർവകലാശാലകളിലേക്കാണ് ഓരോ വർഷവും ലക്ഷക്കണക്കിന് ഇന്ത്യൻ വിദ്യാർത്ഥികൾ പറക്കുന്നത്. മികച്ച റിസർച്ച് സൗകര്യങ്ങൾ, വ്യക്തമായ കരിയർ സാധ്യതകൾ, അന്താരാഷ്ട്ര തലത്തിലുള്ള അംഗീകാരം ഇതൊക്കെയാണ് അവരെ അങ്ങോട്ട് ആകർഷിക്കുന്നത്.
നമ്മുടെ കുട്ടികൾ ലോകമെമ്പാടും എത്തുന്നു എന്നത് ഇന്ത്യയുടെ വിദ്യാഭ്യാസ മോഹങ്ങളുടെ വിജയമായിട്ടാണ് പലപ്പോഴും നമ്മൾ തന്നെ ആഘോഷിക്കാറുള്ളത്. എന്നാൽ അതൊരു വലിയ ഘടനാപരമായ അസന്തുലിതാവസ്ഥയുടെ തെളിവാണ്. ലോകത്തിന് മികച്ച പ്രതിഭകളെ നമ്മൾ വാർത്തെടുത്ത് നൽകുമ്പോഴും, തിരികെ നമ്മുടെ രാജ്യത്തിന് അതിന്റെ ഗുണമൊന്നും ലഭിക്കുന്നില്ല.
എന്നാൽ ഈ സ്ഥിതിവിശേഷവും ഇപ്പോൾ മാറിമറിയുകയാണ്. പാശ്ചാത്യ രാജ്യങ്ങൾ പതിയെ അവരുടെ വാതിലുകൾ കൊട്ടിയടക്കാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. വിസ ചട്ടങ്ങളിലെ കർശനമായ നിയന്ത്രണങ്ങളും മാറുന്ന കുടിയേറ്റ നയങ്ങളും ഇന്ത്യൻ വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് വലിയ തിരിച്ചടിയാണ് നൽകുന്നത്. നമ്മുടെ നാട്ടിലെ വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളുടെയും ഭരണസംവിധാനങ്ങളുടെയും പ്രശ്നങ്ങൾ നമ്മൾ പരിഹരിച്ചതുകൊണ്ടല്ല ഈ മാറ്റം സംഭവിക്കുന്നത്, മറിച്ച് പോയി പഠിക്കാൻ നമ്മൾ കൊതിച്ചിരുന്ന വിദേശ രാജ്യങ്ങൾ മുഖം തിരിക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ്. അടിസ്ഥാനപരമായ ഒരു മാറ്റം, പ്രത്യേകിച്ച് ഭരണതലത്തിൽ നമ്മുടെ വിദ്യാഭ്യാസ മേഖലയിൽ ഉണ്ടായില്ലെങ്കിൽ കാര്യങ്ങൾ കൈവിട്ടുപോകും. നാട്ടിലെ റെയിൽവേ ട്രാക്കുകളിലും പാറമടകളിലും അവസാനിക്കുന്ന സിസ്റ്റത്തിന്റെ അനാസ്ഥയ്ക്കും, വിദേശത്തെ അടഞ്ഞ വാതിലുകൾക്കുമിടയിൽ നമ്മുടെ വിദ്യാർത്ഥികളുടെ ഭാവി ശ്വാസംമുട്ടുകയാണ്. ഗൗരവമായ ഒരു അഴിച്ചുപണി വിദ്യാഭ്യാസ മേഖലയിൽ ഉടനടി സംഭവിച്ചേ തീരൂ.
About the Author
